لوڪ  ساري   ٿي   ڏٺو   هي  ديد   جو   ڌوڪو   نه   هو،
باھ ڏيندڙ باغ  کي،   پنهنجو   ته   هو،   ٻيو   ڪو  نه   هو.

مطلـبــي    انســان    جــا    ســڀ    روپ  ظــاهــر  ٿــي  پيا،
جڳ ڏٺو جانچي، ڪڏهن خود غرض ٿيو ڪنهن جو نه هو.
 

روشنيءَ   جي   واسطي ،    جيڪو    ڏيو   روشن   ڪيم،
سو   جلائيندو   جھڳيءَ   کي ، مون ڪڏهن سوچيو نه هو.

چــنڊ    تــي    پـهتو   وڃي   جھنڊو    هڻي    ڌرتيءَ   لٿو،
عرش وارن  پئي  ڏٺو ،   انسان   هو ،   ٻيو   ڪو  نه   هو.
 

هن   چيو   ”مذهب   هجي“    ۽    مون    چيو   ”انسانيت“،
سمجھ   جو   ڦيرو   هيو،  بس  ٻيو ته ڪو جھڳڙو نه هو.

ٽهڪ  پئي   ماڻهن  ڏنا،  مون  کي خبر   ناهي ،  ته   ڇو؟
لاش  هو  فوٽ  پاٿ  تي ،  بس  ٻيو  ته ڪو رؤنشو نه هو.
 

هيٽرن   تي  ،  بند  ڪمري  ۾  ستا  ڪنهن  جا  ڪتا،
ڪنهن  جي  ٻچڙي  کي  لُريءَ  ۾  جسم  تي  چولو نه هو.

ملـــڪ   جو   نئين   سر   بنايو   آھ   خاڪو   سازشين،
مون   ڏٺو   جانچي   ته   ان  ۾  سنڌ  جو  نقشو  نه   هو.
 

هورڙيان   پيرن   منجھان   ڌرتي   وڃي   ٿي  کسڪندي،
پـــر  اســان  جــي  دوستن  کي  ڪو  اڃا  الڪو  نه  هو.

ڪاغذي   گل   کوڙ   گڏ   گلدان   ۾   مُرڪن   پـيــا،
پر ڪٿي ڪمري ۾  ڪو  سرهاڻ  جو  سونچو  نه  هو.