آزادي جو مان متوالو، مون سان رکيئون من ۾ مير،
مرڪز ٽوڙي موٽي آيس، سنڌ مٿان هو ڪرڻو سير.

ٻُڌڙي شاعر ڳالھ ٻئي جي، ڏنئي ڏمرجي ڏاڍا ڏوھ،
سارا سورهن سال سُڪائي، ڊوهين مون سان ڪيئڙو ڊوھ،
زنجيرن ۾ زوري جڪڙي، لڱ لڱ منهنجي لاتئون لوھ،
ڇڙيون هڻندي نيٺ ڇنائي، پهرين تن تي ڇنڊيم ڇوھ،
سالن کان سِڪ سنڌ گھُمڻ جي، پوءِ تيڏانهن پاتم پير.

ڀَر ڇڏي ويا ڀاڳيا منهنجي، ڀُنگا جن جا ٿيا ڀڙڀانگ،
پنوهر پليجا سهتا سوڍا، ڳاڙهيون ڳئون ۽ چريا چانگ،
ڪِٽ ڪِٽ ڪَن جت ڪاموين تي، ڪاموريون اُت ڪارا نانگ،
سَرليون هَڪڙيون چالن چڙيون، هُونگر هُون هُون ڇُڙيل ڇانگ،
ڇَٽي ڇَماٽي ڇانگ ڇِنل ڪا، ڇُوٽ پريان ڇمڪائي ڇير.

منهنجي حد جي هارين جا هت، هَئي هَئي ٿي ويا هيڻا حال،
ريلن رائو اَڪ ڦلهاريا، سال سُڪي ٿي ويئڙا سال،
ارهي انري ڪيا اٻالا، اهکا تن جا آل عيال،
چيٽ ڪَتيون سڀ چٽ ويا ٿي، ڀونءَ سڄي تي پيو ڀونچال،
ڌار ڪيو هو ڌارين ”منشي“، وانگيئڙن سان جن جو وير.

چور اسي ۾ چالون ٺاهي، بندون ڏيئي ڪيائون بند،
پنجاسي ۾ پاپين منهنجا، روڪي ڇڏيا سڀئي رند،
تربيلا ۽ منگلا ٺاهي، صاف سُڪائي ڇڏيا ڇڏيئون سنڌ،
ڀاءُ سڏائي ڀينگ پيا ڪن، هاڻو بنجي سي هر هنڌ،
چٽا چٽا ۽ ڌاريا پڌرا، ساڳيا سسئي وارا ڏير!

هاڃان هونءَ ته هزارين آهن، هيڏا سارا هاڃان هيل،
اسان ڦڙيءَ لئه ڦٿڪون ويٺا، پاڻ پيئن پيا ريل ۽ ڇيل،
ڪُڇون پُڇون اسلام کي خطرو، جاءِ اسان لئه آهي جيل،
ڪيستائين رت هي روئندا، ڍٽَ ڌڻي هي ڪيسين ڍيل،
قربانيءَ ري ڪير نه ڪنهن کي، ڏيندو آهي ٻَٽڙي ٻير.

گھوڙا هيڏي گھُٽ ۽ ٻُوسٽ، ٻنين ونين ٻول ٻُرن،
سوڪهڙي ۾ ساھ مُنجھي پيو، ساري ڌرتي سَپ سَرن،
پيئڻَ بلائون پهري پييون، پنوهر ڪهڙي پار پُرن،
”منشي“ مارن وات ۾ ٻچڙا، ڪهڙي در تان دان گھُرن،
چونڊيل گڏجي چرچا ڪن پيا، اسيمبلي ۾ آهي انڌير.
 

Back                             Next