مايا منجھه مغرور، مورک رهن مت ڙيءَ،
ست ڄاڻي سنسار کي، سامي سهن سور،
ڪال نه ڏسن ڪنڌ تي، ٿو ڪري نت ڪلور،
راڻا راوَ مزور، ماري جنهن مٽي ڪيا.
 

پڇم کي پورب، مورک ڄاڻن مت ري،
ويٺا پير فقير ٿي، ڪري ڪوڙ ڪسب،
سمجھي ڪو سامي چئي، محبتي مطلب،
ڍول ملڻ جو ڍٻ، جنهن کي ڏسيو ستگرو.
 

ڦاهيءَ بنا ڦٿو، سڀڪو مايا موهه ۾،
ست ڄاڻي سنسار کي، مورک هڻن مٿو،
ورلي ڪنهن گرمک جو، سامي ڀرم لٿو،
لوئي، شال، کٿو، ڄاڻي انڀئه ان جو.
 

بگلوريس ڪري، هنس ساڻ حساب ري،
هو نرمل کون پري، هو ڪپت ڌيان ڌري،
هو موتي کائي مانسر، هو مڇي ڪاڻ مري،
سامي ساک ڀري، مرم ويچاري من ۾.
 

ڪوڙي کان پاسو، سامي سچي جن ڪيو،
هن کي سڪ سل ڪيا، هن کي محبت نه ماسو،
هو پرچي رهي پد ۾، هن جو وکيا ۾ واسو،
تنهن کي دلاسو، ڏيئي پاڻ ڪڍي ويو.
 

پٿر پوڄا ڪن، ديو نه ڏسن ديهه ۾،
پنڊت ڄاڻي پاڻ کي، ڪرمن منجھَه ٻجھن،
ساکان سنتن جون ٻڌي، مرم نه رکن من ۾،
سي ڪيئن رنگ رچن، سامي سپيرين جي.
 

چريا سي چئجن، جي پاڻ پڇائڻ ڪينڪي،
ڳالهيون ڀلن جون ٻنڌي، مرم نه رکن من،
پانهن جي ڳچيءَ پاڻهي، جوڙي سيل وجھن،
سامي ڪين ڏسن، جھاتي پائي گھر ۾.
 

ويد پران پڙهي، پنڊت ٿيڙا ڪيترا،
بنا گيان گروءَ جي، ويا اوديا منجھه اڙي،
وري ڪنهن گرمک ڏٺو، وچن منجھه وڙي،
تنهن کي هٿ چڙهي، سامي لک سروپ جي.
 

لکين هزارين، واد ڪرن ويدانت جي،
ورلو ڪو ويچار سان، ويهي ويچاري،
سامي سار سهي ڪري، هردي منجھه ڌاري،
نانت نواري، سڀ گھٽ ڏسي سپرين.
 

منهن ڪارو موچارو، اندر ڪاري آدمي کئون،
سمجھي سُڄاڻ ڪو سورمو، اهو اشارو،
چڙهي وڄائي چتَ تي نرڀؤ نغارو،
نڀ جان نيارو، سامي رهي سرير ۾.
 

اندر گند به گند، ٻاهرؤن اڇو اُجرو،
پير سڏائي پاڻ کي، فاضل ڪري ڦند،
سامي ڏسي نه سرتي، خوديءَ کئون خاوند،
جڏي روپي پوندو رند، تڏي روئندو رت اکين مون،
 

سڀن منجھه غلام ــ سڀني شاهه امير ٿيو،
سڀني ۾ مؤجان ڪري، سڀني ۾ مهنام،
سڀني ناتا ڪامتا، سڀني ۾ نِهڪام،
اک کلي آرام، سُتهه ڏٺو سامي چئي.
 

انڌا آڌيءَ رات، ڏسن مت مشعال ري،
پٺي ڏيئي پاڻ کي، ڪن پرائي تات،
سامي سجاڳن کي، سدائي پرڀات،
پائي آتم گيات، استٿ رهن آڪاس جان.
 

انڌا اکياني، سچ سڃاڻن ڪينڪي،
کوهي مانُکَ ديهه کي، پَوَن ويراني،
سامي سجاکن ڏٺو، دل دل ۾ جاني،
مشڪل آساني، سمجھائي ڪن سک جي.
 

انڌن کي اعتبار، اچي نه آتم رام ٿي،
آهي جنهن جي آسري، سامي سڀ سنسار،
ڪنهن سجاکي سورمي، ڪيو دل ۾ ديدار،
جنهن کي سنت سچار، اچي مليو انڀئي.
 

انڌن کي اعتبار، اچي نه آتم رام تي،
پٺي ڏيئي پاڻ کي، کپي ٿين خوار،
سدا سجاکن کي، دل اندر ديدار،
سامي ڪري قرار، سمهيا سکپت سيج تي.
 

اهنڪاري احمق، سچ سڃاڻن ڪينڪي،
ٻڌي واڪ ويدانت جا، در در بڪن بڪ،
اسٿت رهي آڪاس جان، ڪي پريمي پريڪ،
لُنؤ لنؤ ساڻ لٽڪ، سامي لائي لال ٿيا.
 

ٻوڙا ڪين ٻُنڌن، دانهان درد وندن جون،
مرگھه ترشنا جي جل ۾، وهيانِت وڃن،
سمجھي ڪي سامي چئي، پريمي پار پون،
جاڳي ڏٺو جن، اندر ٻاهر آتما.
 

لافان لک هڻن، پنڊت ڄاڻي پاڻ کي،
ڳالهيون ويدن جون ٻڌي، مرم نه رکن من،
ٺاڪر وسي گھر ۾، سو انڌا ڪين ڏسن،
لکايا لهن، سامي سپرين کي.
 

هوم پيج